Het neoliberalisme laat zich gelden in de kunst. Overal wordt het marktdenken omarmd, alsof het geen ideologie is maar een natuurwet. Zelfs een socialistische minister van Cultuur ziet de markt meer en meer als maatstaf van kwaliteit. Is er nog toekomst voor kunst die zich niets aantrekt van de markt?

De afgelopen jaren zijn er steeds meer nieuwe instellingen voor hedendaagse kunst bijgekomen in Vlaanderen. De centra vormen een welkome niche tussen de musea en de commerciële galeries. Ook de kwaliteit van de projecten die er georganiseerd worden, mag er zijn. Is er sprake van een nieuw elan in Vlaanderen?

Het debat over subsidies naar aanleiding van de publicatie Second Opinion richt zich vooral op de herverdeling van publieke gelden en gaat uit van een bestaande visie op kunst en vormgeving. Belangrijke vraagstukken omtrent de legitimiteit van de kunst en de culturele positie van de kunstenaar komen daarbij niet aan de orde. Dat is jammer, want daarbij blijft de mogelijkheid van een kunstbeleid gericht op culturele vraagstukken in breder perspectief, buiten beschouwing.