Generation Dread

Issue no3
June / July 2019
Brussels / Bruxelles
Comments
Posts 1 — 4 / 4
1
13 November 2013
Bart

Ik verzet me ernstig tegen dit soort fake tijdsbesef. We doen steeds alsof we zo bijzonder zijn met onze tijd, we klagen steeds dat alles steeds sneller gaat, dat we het niet meer kunnen volgen, dat er meer informatie is dan we aankunnen, dat de vooruitgang problemen met zich mee brengt. En tegelijkertijd is dat gevoel volkomen tijdloos. Plato maakte zich er al ernstig zorgen om. Het artikel zegt al, het is een soort Weltschermz. Nee, het is niet een soort weltschmerz, het is alleen een andere naam. Vermomd met baard, fixie en iPhone als hipster, maar er is niets nieuws onder de zon.

"Er zijn mensen die wel eens een maandje zonder doen, zonder computer en internet, en direct weer normaal beginnen te denken, te drinken en te slapen"

Verander het vette stuk afhankelijk van de tijd waarover je het hebt en vul stoomtrein, telefoon of televisie in. Daar maakte men zich ook vergelijkbaar zorgen over, maar hoor je nooit meer iemand over.

Stuiptrekkingen van een groep mensen die gewoon niet zo goed mee kunnen komen met vernieuwing. Geeft niks, maar waarom krijgt dat zoveel podium? Omarm je tijd, bekijk het desnoods met ironie, lach erom, speel ermee. Maar dit?

13 November 2013
Juul

Ik denk dat het juist mooi is dat er op deze manier stil gestaan wordt hoe ons leven door ontwikkelingen veranderd.

Bij iedere grote verandering in de maatschappij ontstaat er eerst een disbalans: bij de industriele revolutie werden er pas na een aantal jaren vakbonden georganiseerd om de erbarmelijk omstandigheden van de arbeiders te verbeteren.

Zo moet er nu ook weer een balans gevonden worden tussen privacy en openbaar, machtsverhoudingen tussen de regering, het volk en het bedrijfsleven.

Op dit moment is er nog geen evenwicht gevonden, dus des te meer reden om het een GROOT podium te geven!

14 November 2013
Bart

Ik ben het met je eens dat veranderingen vragen om een reactie. Die kosten tijd en dat brengt disbalans. Lost zich uiteindelijk altijd weer op, ook de problemen van deze tijd. Daarom is het zo jammer dat het hier eerder lijkt te gaan over een protest tegen de disbalans, wat een angstreactie lijkt, in plaats van een onderzoekende, reflecterende of kritische houding aangaande de oorzaken van de disbalans die we op dit moment meemaken.
Het gebrek aan evenwicht als subject is op zichzelf nietszeggend. Met kunst of opstand aandacht vragen voor de positie van de arbeider was tijdens en nog na de industriële revolutie een relevant subject. Er zijn nu ook tal van issues die vragen om een reactie vanuit kunst. En die reactie verdient een GROOT podium! Maar door het generation dread te noemen suggereer je dat de huidige generatie issues heeft die veel heftiger zijn dan die van de generaties voor ons en daar ageer ik tegen.

07 January 2014
Juul

Ik begrijp je nu beter, dankjewel!

En ik ben het enigszins met je eens.
Alleen heb ik de expositie anders ervaren. Juist door het clean etaleren van het onderwerp, met voorbeelden uit de realiteit werd ik aan het denken gezet.

Met deze expo is de eerste stap in de goede richting gezet, en ik ben het met je eens dat dit onderwerp nog veel reflectie en onderzoek nodig heeft.

Share this Article:
|Back to Top
Related | Most read
Magazine
Metropolis M Magazine for contemporary art No 3 — 2019