White raven

Issue no5
Oct / Nov 2017
REMIX

We can be brief about the curatorial qualities of Lorenzo Benedetti. They are exceptional. The exhibitions he made last year in the De Appel building on the Prins Hendrikkade are among the best presentations that were shown in the building. Why then, should he leave?

Curators like Lorenzo Benedetti, who as sparring partners for artists know how to bring an exhibition to a higher level, are hard to find. Intelligent curators are abundant, curators who can talk and write texts that make your head spin, as richly layered as their thinking is. There are curators who have a lucky hand in PR and know how to get their projects constant media attention. And there are curators who know precisely which artists to show at what moment so as to score with the general public. There are curators who can fundraise as the best and hence are able to realise huge projects. But, however crazy this may sound, there are almost no curators who are good at installing an exhibition.

I don’t know what they do at all those curator programs around the world, but the presentation of art seems somehow to be missing from the curriculum. It is rare that you visit an exhibition and get the sense that the curator really understood the artist and the art and dared to exhibit the works in such a way as to challenge everyone. And then I don’t mean only the curator and the artist, but also the public and of course the exhibition venue itself. It is generally of an unimaginable ineptitude what we get served up in exhibitions: too much, too full, to literal and presented in a boring fashion.

Lorenzo Benedetti knows how to make an exhibition. As the best. I think that since Rudi Fuchs, a widely recognised major exhibition maker who knew how to install art, no better curator has been active in the Netherlands. Just as Fuchs delivered one total installation after another during his golden years in the Van Abbemuseum, so I saw Benedetti achieve this over the last years. First in the Vleeshal in Middelburg, where realised one superb presentation after another and now for a year at De Appel in Amsterdam.

Michael Dean at De Appel was an exhibition that had you walking though it, mouth open. Michael Smith was radical and bold, like a reviewer on this platform wrote. It was the first exhibition in which De Appel dared to show and exhibit itself - with the subtle but brilliant gesture to exhibit all the works only with daylight, in the front room with the half-closed shutters that let only a sliver of light through. About the newly opened gerlach and koop I hear once more great stories, but I still have to see that exhibition for myself.

It is difficult to explain what exactly constitutes Benedetti's talent in exhibition making. I think a proper understanding of the artist is key, being a real sparring partner on every conceivable level. You have to know how to stimulate the artist, but also be able to retort, dare to intervene on time, slow down and keep focused. A good curator cannot lack in courage. Nothing is as difficult as working at a predetermined place, which is packed and charged with historical conventions, interests and needs. It takes courage to go against the grain, pushing aside interests, breaking away from expectations, not least those of the public. More than the artist who might come with yet another radical plan to do it all very differently, the curator is the actual daredevil, because he is sitting with all these interests weighing him down while he tries to control the process.

Benedetti has proven time and again to be able to come up with something inventive, together with the artist, that was essential in exhibiting the art in a far better way than was thought possible. I think Michael Dean made in De Appel the best installed exhibition of his life. I think Michael E. Smith couldn’t do much better either. These are sizeable performances.

Benedetti is internationally recognised for this talent. Also by the board of De Appel, which reaped him in June 2014 with cheers, precisely because of his record as a curator. Benedetti put De Appel in a few months back to the years on Prinseneiland when Saskia Bos was able to let artist after artist realise stunning installations. These were installations that you simply couldn’t miss, that are rooted in memory if you were able to see them. Under Benedetti the so troublesome exhibition building on the Prins Hendrikkade flourished in a short time into something of a genius loci, the building slowly gained an exhibition-soul and an exhibition-history. It became a place where art lovers had to go.

Perhaps the artists were not the most appealing types to a wide audience, perhaps they spoke a language that many people find too formal and contemplative, but here at least art was practiced on the edge of the razor. Art that undid us as viewers from all our tried and tested weapons with which we usually confront art. Visitors don’t like this.

Now Benedetti has to leave. For him it feels as if he has barely had a chance to prove himself. Among many direct bystanders in the art world, there is also another disappointment: Benedetti is a white raven in the new breed of contemporary exhibition managers, who, with the textbook ‘how you score with a wide audience’ in hand built an exhibition-factory that is able to double, in no time, visitor numbers. Benedetti's appointment at De Appel was a moment of hope for art lovers, hope that the artists’ curator still stood a chance in the marketing addicted exhibition company of the Netherlands.

Not so.

I hear voices from De Appel saying his leadership was lacking, he was abroad too often preparing for new projects, he wasn’t able to engage his own staff, the municipality and other institutions in the city in his plans.

I am not so interested in that. There are enough managers in this world. There's bound to be someone who can cover local politics for him, and whatever else is necessary in terms of business contacts, just as Paul van Gennip has been doing this at Witte de With for years.

Artists’ curators as Benedetti are rare. You will not easily find another one of them. Therefore, let us cherish them and hold them close.

Comments
Posts 1 — 10 / 27
1 2 3 >
17 September 2015
Sabine

"Je moet de kunstenaar goed kunnen begrijpen en weten te stimuleren, maar ook bijtijds durven in te grijpen, af te remmen, bij de les te houden. Een goede inrichter moet ook lef hebben. Niets zo lastig als het werken op een voorbestemde plek, die historisch belast verpakt zit in conventies, belangen en behoeftes. Het vraagt durf eigenwijs overal dwars tegenin te gaan, belangen opzij te schuiven, te breken met verwachtingen, niet in de laatste plaats die van het publiek. "

Heel erg mooi en alle aspecten samen gebonden. Wat spijt het mij dat ik (nog) nooit een tentoonstelling door hem ingericht heb kunnen zien. Wellicht is de tenaamstelling 'curator' zijn intentie verloren of heeft het juist een te brede betekenis opgepikt in de ijdelheid van ambitieuze curriculum vitae.

17 September 2015
Martijn Pont

Het kan nog. Gerlach en Koop is prachtig. Tot november.

17 September 2015
Paula van den Bosch

De benoeming van Lorenzo een dik jaar geleden was reden tot feest. Na Beatrix Ruf in het Stedelijk Museum alweer een directeursbenoeming op inhoud. Niet alles leek verloren in Nederland
Lorenzo maakte drie tentoonstellingen in dat onmogelijke gebouw aan de Hendrikkade. Ze staan blijvend op mijn netvlies.
Lorenzo zette in korte tijd een programma op poten dat je niet mocht missen als je van hedendaagse kunst houdt en/of er professioneel mee bezig bent. Hij was hard op weg van De Appel weer een toonaangevend instituut te maken, vergelijkbaar met Wiels in Brussel. Niet dus.
Paula van den Bosch

17 September 2015
Midas Dutij

Heb het genoegen gehad hem eenmaal te ontmoeten bij de presentatie van een tentoonstelling waarna we 's nachts samen huiswaarts fietsten en een beetje ouwehoerden over kunst. Ik kreeg sterk de indruk dat hij zeer inhoudelijk georiënteerd was en hij bleef me bij door de oprechte en authentieke interesse die hij tentoonstelde. Belachelijk dat zo'n man het veld moet ruimen, het is juist zijn type die broodnodig zijn in Nederland. Nogmaals, belachelijk.

17 September 2015
hester Alberdingk Thijm

Wat een verlies voor de Nederlandse Kunstwereld !

Al het bovenstaande kan ik alleen maar onderstrepen . Visie , inhoud , internationaal gericht , kunstenaarscurator, scherp op de tijdsgeest , geengageerd en een fantastische verhalenverteller .Lorenzo's werkwijze is al jaren baanbrekend , wordt hij nu veroordeeld door de wet van de remmende voorsprong , of zien we nog steeds niet dat we mensen zoals Lorenzo hard nodig hebben om Nederland weer internationaal op de kunstkaart te zetten ? Ik zat in de jury van het Mondriaan Fonds voor de Nederlandse inzending van de Biennale van Venetie 2013, Lorenzo werd met de kunstenaar Mark Manders gekozen . En niet op zijn allerminst duidelijke verhaal of zijn management capaciteiten, maar op zijn overtuigende visie , passie en inhoudelijk inzicht . Het werd een eclatant succes ! Een jaar is kort , te kort voor een volwassen oogst . Maar gezaaid is er , en hoe ! Had nog een paar seizoenen afgewacht , dan was er een oogst geweest waarvan de hele Nederlandse kunstwereld had kunnen profiteren . En bestuur , hoe zat dat met de mogelijkheid om eerder een sterk zakelijk leider te benoemen of aan te sturen ? Er zijn in kunstenland legio mensen te vinden , hele bureaus bestaan daarvoor , om te managen ,beleidsnota's en kunstplannen te schrijven . Alleen te wijzen naar de artistiek direkteur, sterker nog hem nu al weg te sturen ,getuigd van een korte termijn visie , Inhoudelijk een rijpe APPEL voor de dorst verwordt nu tot een hele zure APPEL !

17 September 2015
annet gelink

Dank Dominique Ruyters voor dit heldere pleidooi. Lorenzo Benedetti is in de internationale kunstwereld een zeer gewaardeerde collega waar we in Nederland heel zuinig op moeten zijn. Toen Lorenzo mij vroeg voor voor het Advisory Committee van het Gallerist Programme heb ik, die eigenlijk niet in dat programma geloofde, toch ja gezegd.
Onder zijn hoede zou het wel kunnen uitgroeien tot iets van waarde voor de galeriewereld en deelde ik graag mijn kennis.
Hij heeft visie wat tegenwoordig schaars is in de Nederlandse kunstwereld.
Ik doe een oproep aan het bestuur om deze beslissing te herzien. We hebben mensen als Lorenzo Benedetti hard nodig om de onafhankelijkheid van de Appel te waarborgen.

17 September 2015
jelle

Ik ben het overal mee eens! En Lorenzo maakt prachtige tentoonstellingen! Bovendien vind ik dat hij te weinig tijd heeft gehad om een dynamisch programma te kunnen ontwikkelen met naast die fantastische tentoonstellingen ook kleinere, snellere presentaties, debat, lokale samenwerkingen etc. kortom meer flow, wat het geheel wat minder exclusief maakt. Want daarin is de Appel nu toch wel een beetje anders dan Wiels, althans zoals ik het heb ervaren de afgelopen jaren.

17 September 2015
willem

Nederland is een bekrompen klein landje aan de Noordzee en zal dat ook altijd blijven.

18 September 2015
Cornelia Lauf

How odd! Lorenzo is beyond institutions! There are few people who care less about power and more about art. I saw him at THE Biennale (one of the places he obviously has to attend) —everyone else was rushing in to be seen, and he was sitting there looking at the entrance posts by Carlo Scarpa and gave me a quick history of Scarpa's work in the Giardini.
I have no idea what this is about, but in the two years that Susan Hapgood (director of ISCP) and I worked on our Certificates show with Benedetti, I found ONLY leadership, intellect, integrity, dedication and brilliance. The guy actually sees art AND architecture. How many managers or curators can claim this?
Uff. Sorry to hear this news.
Cornelia Lauf, Ph.D.

18 September 2015
Fernando sanchez Castillo

Simply Incredible,

very bad news ..

All the work of Lorenzo is beyond spectations and sharing an energy that is nowadays difficult to find...
the intellectual vivacity of his curatorial program is really a gem..
He really cares for the human aspect of art and artist being capable to establish fantastic relations.. is a curator at the side of Harlad Szeemann or Jan Hoet

I really can not find words or reasons .. i feel a pity not for Lorenzo....another fantastic institution will be very happy with him iI am sure .. De Appel is missing LIFE ...

Fernando Sánchez Castillo

Share this Article:
|Back to Top
Most read
Magazine
Metropolis M Magazine for contemporary art No 5 — 2017