Bjarne Melgaard in De Appel

Issue no5
Oct / Nov 2017
REMIX
Comments
Posts 1 — 3 / 3
1
19 August 2010
serge onnen

Hij vooral een Noorse schilder, en dat is in zijn werk altijd vrij helder geweest; Veel Noorse vlaggen, veel Munch, death metal. Al vond ik het niet zo'n geweldige tentoonstelling. ik ben het niet eens met de strekking van dit stuk. Bjarne is een explosieve kunstenaar die om de zoveel tijd een andere pose aanneemt. Nu is dat in de vorm van een alter ego. In het stedelijk 12 jaar terug was het een morbide erotische obsessie met Gauguin. Daarna heeft hij ook nog zijn SM-fase en death metal-fase gehad. Het is dus eerder een vastklampen aan een puber-fase. En dat kan inderdaad irritant zijn, maar veelal verwarrend,roekeloos, kwetsbaar en oversekst. Ook nu weer. Maar nu is het een schizofrene puber. Bjarne heeft het niet gedaan; maar zijn alter ego;Tja.
En dat werk voor mij niet; Altijd lastig het eeuwige orgasme.
De surgestie dat hij zich om geldelijk gewin zich van een 'zwart idioom' voorziet vind ik echt kul.

25 August 2010
A. van Kempen

Er lijkt wel erg veel zwart-wit frustratie bij de schrijver te zitten, misschien dat Melgaard nog een therapeutische rol heeft vervuld. En hoezo anachronistische installatiekunst ? Zoals Meese, Bock, Mc Carthy, Hirschhorn, van Lieshout, Bijl, Boltanski, Folkert de Jong, etcetera?

09 September 2010
Thomas Monses

Na het lezen van deze bijdrage sta ik versteld ervan hoe weinig inhoudelijk deze tekst op de expositie in De Appel ingaat en ben het met deze kritiek ook niet eens. Het gaat ondermeer te veel over een heel lang geleden expositie waarover je niet veel wezenlijks vertelt behalve, en dat is duidelijk, dat je Bjarne Melgaard en zijn werk gewoon verafschuwd.
Als je de expositie in het Stedelijk als referentie wil gebruiken had ik het wel leuk gevonden als je dat met een beetje beeldmateriaal had geïllustreerd respectievelijk onderbouwd.
Wat ik onder andere niet begrijp is, wat er mis mee is om assistenten voor je werk in te huren. Het zit al in het woord assistent dat het niet over vrijheid gaat. Voor mij is het wel duidelijk dat hier een kunstenaar ontzettend veel ideeën heeft waarvoor het gewoon noodzakelijk was om hulp van assistenten te vragen. Verder laat je het ook open wat er nu zo interessant was geweest als Melgaard zijn doeken zelf had geschilderd.
Je hebt het over holle inhoud in de De Appel. Daar ben ik het ook niet mee eens. Ik zie helder dat Melgaard hier met verschillende en ook met de verscheidenheid van beeldculturen bezig is en dat in het medium schilderij uitdrukking weet te geven. Ik vind het een veelzijdige expositie, zowel inhoudelijk als ook formeel. En na het lezen van de catalogus tekst had ik niet de indruk dat het hier om eerstejaars studenten werk gaat. Sterker nog, ik kon al de in de tekst genoemde aspecten in het werk wel terugvinden.
Volgens mij weet je niet hoe je met de beeldtaal van Melgaard om moet gaan en het lukt je verder ook helaas niet om daar boven te staan en naast je eigen commentaar een zakelijke analyse van een tentoonstelling te maken. Dat is vrijwel jammer!

Share this Article:
|Back to Top
Related | Most read
Magazine
Metropolis M Magazine for contemporary art No 5 — 2017