Schijnvertoning

Issue no4
Aug / Sep 2017
Degrowth
Comments
Posts 1 — 1 / 1
1
10 October 2012
Freek Lomme

Beste Domeniek,

Goed te lezen dat de expositie in de som van haar facetten als een twijfelachtig veld is ervaren. Dat is namelijk de bedoeling. Het is geen informatieve expositie en wil geen harde kennis of posities overbrengen; wil niet fundamentalistisch zijn maar wel een fundamenteel veld activeren. Het is geen expositie voor mensen die kunst willen zien of in kunst willen duiken maar voor mensen die willen raken aan uitdrukkingen die hun eigen ervaring van relaties in context van de scène aftasten en als dieper sensitief verstand willen voeden: sociale ambivalentie en ambigue uitdrukkingen. Een spel in deze cultuur; een expositie van cultuur liever dan een expositie van kunst. Met ruimte voor individuele integriteit en met ruimte voor morele dwaling en uitwisseling.

Zoals je eerder schreef over Onomatopee: we zijn er nog steeds niet voor kunstenaars, worden niet gestuurd door kunstenaars, maar werken wel met hen. Ook werken we niet voor de kunstwereld al willen we wel proberen aspecten hieruit te scherpen en willen we vooral investeren in burgerschap door culturele uitdrukkingen, ontworpen perspectieven en uitvoeringen, die hier in kunnen bijdragen te presenteren. Deze expositie is voor een groter publiek bedoeld; het publiek wat we o.a. trekken tijdens de Dutch Design Week en een expositie die, juist door de inrichting en de flow tussen de verschillende moodboards van werken en inrichting draaglijker en prikkelender wordt; een sfeer en lichaam waarin publiek zich hopelijk vrijblijvend maar ook in diepte voelt uitgedaagd. Ik poef uit je stuk dat je het als zodanig ontvangen hebt; als dat juist is vind ik dat een goed teken want je zit natuurlijk helemaal in de kunst. De hoop dat mensen vervolgens inzoomen op specifieke werken lees ik ook terug evenals het feit dat je daarin, zoals ik beoog, in sterke mate aan jezelf bent overgeleverd. Ik heb dit zelf benoemd als een inzet op een moodboard in plaats van een informatiewolk en vermoed dat dit overeen komt met wat jij de schijnvertoning noemt; ik geloof dat hierin de poëzie, door de limiet van haar zelfbewustzijn en politiek vermogen, zowel een waarachtige afzender als ontvanger kan bedienen: kwetsbaar, open en stimulerend.

Of het intermenselijk verkeer meedogenloos wordt, moeten we afwachten. In ieder geval hoop ik dat te doen met Halbe's, Henk en Ingrid's maar ook met de Nederlandse Blauwhelmen die betrokken zijn in het werk van Kameric of de Luna society geest, van grootindustrieel plannen, die weerklinkt in het werk van Marjolijn Dijkman of de autonome kritische attitude van kunstenaars zoals weerklinkt in het werk van Onnen: diversiteit en dus verschil en dus vragen rondom de invulling van tolerantie en conflict. In het kader van scène: laat de kunstscène zich toe ruimer te denken dan haar eigen autonomie? Ik hoop het. Ik hoop vooral dat we daarin genereus kunnen zijn en kunnen uitreiken naar andere scènes, naar breder publiek. Dit is slechts een kleine roddel in de kunstscène:) En inderdaad: uiteindelijk zitten we allemaal in onze scène en is de waarheid veel te groot om te pakken (geen informatiewolk) maar kunnen we haar wel benaderen (moodboard).

We gaan verder met ons vuur; leuk dat je er was!

Hartelijke groet,
Freek Lome

Share this Article:
|Back to Top
Related | Most read
Magazine
Metropolis M Magazine for contemporary art No 4 — 2017