2004 No6 December / Januari
David
Ze is bijna weg, Catherine David. Wereldcurator, uitgekotst door Rotterdam en de Nederlandse kunstwereld. De strenge Française is naar de smaak van Nederland te eenkennig om leiding geven aan het progressieve kunstcentrum Witte de With. ‘Geen goede directeur’, luidt het vrijwel unanieme verdict in de Nederlandse kunstwereld, die nauwelijks zijn hoon over de mislukking van het Rotterdamse avontuurtje van de ex-documentaleider kan onderdrukken. De Nederlandse kunstwereld wenst op een gevarieerde manier geïnformeerd te worden over de internationale artistieke ontwikkelingen en niet te worden doodgegooid met Frans ondertitelde video’s uit het Midden-Oosten.
Internationaliseren is het modewoord in de Nederlandse kunst van dit moment, maar David was kennelijk een maatje te internationaal voor dit land. Ook in het landelijke kunstcircuit, wat toch zorgwekkend is. Was het beleid van David echt zo mager of staan wij hier in Nederland onvoldoende open voor internationale ontwikkelingen die inbreuk doen op ons Hollandse idee van kunst? Wie, met andere woorden, is hier nu eigenlijk monomaan, David of Nederland?
Contemporary Arab Representations, de internationale kunstwereld is het erover eens dat David pionierswerk heeft verricht. Niet elke editie was even geslaagd, maar haar poging de Arabische cultuur te ontsluiten en te laten zien dat het beeld dat wij via de media van deze regio opgediend krijgen ver staat van de dynamische en kritische werkelijkheid uit de Arabische miljoenensteden, is tot op heden ongeëvenaard. Een poging die urgent is in een zich verslechterend cultureel klimaat waarin xenofobie, angst en intimidatie om zich heen grijpen.
Moeten we ons zorgen gaan maken over kunst in Nederland? De grote kunstinstellingen kiezen voor Nederlandse directeuren, omdat die, zo heet het, beter weten om te gaan met de huidige lokale politiek, waar kunst alleen getolereerd wordt als aanjager van het toerisme. Over onappetijtelijk artistiek experiment wil niemand horen. Dat is elitair en levert niks op. Witte de With krijgt van de gemeente nog twee jaar om zich te bewijzen. Anders is het einde verhaal.
De Nederlandse vormgever is meer semioticus dan ontwerper en meer dominee dan uitvinder, en dus zeer bedreven in interpretatie, exegese en preken.
Koolhaas’ inmiddels wereldvermaarde ontwerppraktijk is identiek aan die van alle Dutch Designers, namelijk een kwestie van gegevens verzamelen, ordenen, interpreteren en vervolgens al dan niet ingedikt en met ironisch commentaar (re)presenteren.
Voor de ingewijde heeft False Flat niet veel nieuws te melden.
Sinds de biënnale van Sjanghai in 1996 van start ging, is ze hoe langer hoe meer de graadmeter geworden waaraan het buitenland kan aflezen hoe de Chinese overheid zich opstelt ten aanzien van de hedendaagse kunst.
De rollen zijn omgekeerd: van de kunstenaars die tot vijf jaar geleden alleen ondergronds konden tentoonstellen, wordt nu gevraagd dat ze de nieuwe marktpolitiek niet alleen omarmen, maar erin voorop lopen.
Het thema van deze biënnale, Techniques of the Visible, is zo vaag dat het van alles kan omvatten en bleek dat ook te doen.
Lees verder..
Het communisme hoor niet meer bij de nieuwe generatie Chinese kunstenaars, maar de moderne markteconomie heeft evenmin alle antwoorden in pacht.
Onze zogenaamde werkelijkheid is tweedehands. Kunstenaars zijn in staat om door deze tweedehandse werkelijkheid heen te prikken.
Het is belangrijk dat kunstenaars hun weerwoord geven en een intellectueel discours bevorderen.
Lees verder..Even surrealistisch als de realiteit Chinese onafhankelijke film
01/12/04 Ou Ning
De toegenomen filmproductie en de snelle groei van een deskundig publiek kunnen beschouwd worden als de verdienste van een onafhankelijke en illegale ‘filmindustrie’.
Je kunt het een ‘surrealistisch moment’ in de geschiedenis van de Chinese cinema noemen, dat juist de illegale filmindustrie de film als medium democratiseerde.
Waar de regisseurs van de vijfde generatie hun films vulden met gemakkelijke en lege symbolen, zoekt de nieuwe generatie het in de weergave van een triviale werkelijkheid.
Lees verder..
Platform 
