'We do it what we wanna do it'
Een gesprek met Dick Verdult

Issue no4
aug- sept 2020
Mode/s
Zaaloverzicht Inklusief Dick Verdult, 1646

Dick Verdult is filmmaker, muzikant en beeldend kunstenaar. Met onder andere assemblages, foto’s, aquarellen, een DIY-mentaliteit en soms botte humor gooit hij alles overhoop. Zijn werk daagt je uit om onwaarschijnlijke gedachtesprongen te maken waarbij ondertussen ernst en humor door elkaar gaan lopen. Toeval, fragmentatie, culturele verschillen en zijn relatie met film en muziek zorgen voor een visuele en auditieve overload in zijn installaties.

Als zoon van een Philipsmedewerker verhuisde Dick op jonge leeftijd naar Guatemala. Sindsdien heeft hij gewoond op verschillende plekken in Europa, Afrika en Zuid-Amerika, en leeft hij grotendeels een nomadisch bestaan. Met zijn Experimentele cumbiamuziek reist zijn alter-ego Dick El Demasiado (Dick de buitensporige) rond door Zuid-Amerika en Japan, waar hij een ware cultstatus heeft verworven.

Dick El Demasiado, Foto: Maria van Heeswijk

Hoewel geboren in Eindhoven laat hij zich dus moeilijk Nederlander noemen, maar in Nederland is hij geen onbekende. Momenteel is zijn werk te zien in de tentoonstelling Inklusief Dick Verdult bij 1646 in Den Haag.

—Floor van LuijkKun je iets vertellen over de manier waarop je de tentoonstelling Inklusief Dick Verdult hebt opgebouwd?

—Dick Verdult'Soms denk ik aan een tentoonstelling of een werkstuk als een chirurgisch ding, verschillende losse delen plak je aan elkaar, alsof je het echt timet, edit, zoals bij film. Bij mijn vorige tentoonstelling in het Van Abbemuseum in 2011 was hier heel zorgvuldig over nagedacht, maar in dit geval dacht ik, ik ga gewoon naar Den Haag, ik neem een hoop werk mee, en dan kijk ik hoe het uitpakt. Het enige dat ik zeker wist was dat ik een apparaat zou maken dat beamers aanstuurt, waardoor beeldmateriaal rond wordt geprojecteerd, als flippo’s die groter en kleiner worden. Vervolgens maak ik een choreografie van informatie. Banaal gesteld zijn er lichte werkstukken, en confronterende werken die wat zwaarder op de maag liggen. Hiermee maak je een ritme waarbij mensen een paar aangename werkstukken zien, en dan BAF! Zo moet je trekken en duwen, dat is een manier van fascineren. Om het heel katholiek te zeggen: het is een kwestie van wanneer til je de hostie op, en wanneer laat je hem weer zakken. De katholieke kerk heeft een theatertaal die zich door de eeuwen heen heeft bewezen, het is mooi om daarvan af te tappen.'

Dick Verdult, Takeaway, 2013

—Floor van LuijkIs je werk dan nooit af?

—Dick Verdult'Van punkzangeres Truus de Groot heb ik geleerd om snel te zeggen: nu is het klaar. De vorm moet niet voorbij gaan aan de kernachtigheid van het idee. Ik zit niet zo te verkennen hoe iets een betere vorm zou kunnen hebben. Ik bedenk iets, maak het en dan is het klaar. De ene keer is het lomp, de andere keer juist geraffineerd.'

—Floor van LuijkGa je op deze manier ook om met je muziek en films?

—Dick Verdult'Uiteindelijk is het toch allemaal een muzikale houding. Dat ritme van impulsen, zoals in film en muziek, dat gebruik ik heel sterk. Muziek, beeldende kunst en film hebben echter allemaal eigen wetten. Het publiek dat naar concerten komt is bijvoorbeeld veel opener dan het publiek in de beeldende kunst, daardoor kun je met muziek andere informatie door duwen. Je kunt mensen dan meer treffen met waarheden zonder dat ze gaan discussiëren over de uitvoering.'

Men verdient verwarring...maar ze mogen er ook uit zwemmen.

—Floor van LuijkWelke thema’s lopen door je werk?

—Dick Verdult'Volksvervorming vind ik mooi, het vervormen van de volkscultuur, maar in Nederland is dat niet zo aan de orde. De volkscultuur is hier behoorlijk arm, je hebt de klompendans en André Hazes, meer is het niet, het leeft hier niet meer zo. Het is mooi om te spelen met de taal waar mensen door verblind worden.'

—Floor van LuijkBen je daarmee opzoek naar verwarring?

—Dick Verdult'Nee, fragmentatie vind ik wel interessant. Je kunt investeren om iets zorgvuldig te vertellen, maar interessante fragmenten tonen vind ik mooier. De ander moet dan zelf bruggen zien te maken. Verwarren is geen doel op zich. Ik heb erg veel werelden gezien, en daardoor zoveel meer perspectieven aan te bieden dan die hier vertrouwd zijn. Dat wil ik graag laten zien, dat doe ik, dat is gezond. Men verdient verwarring...maar ze mogen er ook uit zwemmen.'

—Floor van LuijkMerk je verschil in hoe mensen reageren in Nederland en in de Spaanstalige wereld?

—Dick Verdult'Dat verschil is erg groot. Wat mij als persoon betreft, in Nederland twijfelt men aan mijn Spaanstalige kant, omdat ik geen zwarte snor heb en Fernandes heet. Mijn Spaanstalige gedeelte kunnen Nederlanders moeilijk beoordelen en bevindt zich dus in een verblindende vlek, speelt vaag op de achtergrond. Daardoor wordt ik hier meer op mijn beeldende kunst merites beoordeeld. In de Spaanstalige wereld is het andersom.'

—Floor van LuijkWat doe je in de nabije toekomst, wanneer zien we je weer?

—Dick VerdultDit jaar doe ik radioprogramma’s voor de Spaanstalige wereld vanuit Madrid, in augustus ga ik op tournee door Japan. De laatste drie maanden van het jaar ga ik bovendien aan het werk in het keramisch centrum in Den Bosch. Daarnaast ben ik aan verschillende filmwerkstukken bezig. Ik speel in september in de Melkweg voor het festival van de Haperende Mens. Het mooie aan het beeldende werk vind ik dat ik dat volkomen bruut kan benaderen. Ik verhoud mij niet tot het academische, hoef geen Prix de Rome te winnen, ik realiseer wat er over de rand van de volle emmer stroomt. Op mijn laptop staat, op een paar stroken gaffertape en naar het publiek gericht, geschreven: we do it what we wanna do it. In dat soort lompe Engels.

1646
Dick Verdult - Inklusief Dick Verdult
30 mei t/m 6 juli

Share this Article:
|Back to Top
Meest gelezen
Tijdschrift

Koop nu het
laatste nummer

Mail naar:
karolien [​at​] metropolism.com
(€9,95 incl verzending)

Neem nu een abonnement op Metropolis M en bespaar 40%!

Abonneer
Metropolis M Tijdschrift over hedendaagse kunst Nr 4 — 2020