My Barbarians at participant inc

Non-Profit New York
Cleopatra’s, Interstate Projects, Participant INC

Issue no5
okt / nov 2017
REMIX

New York telt niet alleen een overweldigende hoeveelheid galeries, er is ook een grote non-profit scene. Kunstenaar Anouk Kruithof woont er al jaren. Ze fietst voor ons haar route langs enkele van haar favoriete plekken.

New York ken je nooit als je broekzak. De stad is zo dynamisch, continu in beweging, dat er altijd iets nieuws om de hoek te ontdekken is. Dat is voor mij de spannende magnetische aantrekkingskracht van die stad. Veel mensen zien New York alleen maar als een kapitalistische motor, die ook zijn weerslag vindt in het gigantische aantal commerciële galeries. Onterecht, want er rouleert veel meer dan alleen kunstdollars.

Zo beschikt New York over een geweldige rijkdom aan alternatieve non-profit kunstruimtes, zoals White Columns, dat in 1971 werd opgericht door Jeffrey Lew and Gordon Matta-Clark als experimenteel platform, Artist Space, opgezet in 1972 door Trudie Grace en Irving Sandler met als doel jonge kunstenaars te ondersteunen en natuurlijk The Kitchen, dat begon als kunstenaarscollectief in 1971 met Woody en Steina Vasulka en twee jaar later was uitgegroeid tot een officiële non-profit ruimte, waar nog steeds experimentele kunstenaars hun vooruitstrevende ideeën met gelijkgestemde collega’s kunnen uitwisselen. Naast deze nog altijd actieve ‘grote’ vind je ook een aantal juwelen tussen de jongere ‘kleine’ ruimtes.

In Greenpoint, de Poolse wijk van Brooklyn, waar ik meer dan twee jaar woonde, zit sinds 2008 onder andere Cleopatra’s, opgericht door Bridget Donahue, Bridget Finn, Colleen Grennan en Erin Somerville. Deze vier dames zijn allen ook nog fulltime werkend bij andere kunstorganisaties, zowel in de commerciële als in de non-profit sector. Deze vriendinnen vroegen zich af wat zij misten in hun huidige werk en hoe de samenwerking in een nieuw project hun leven kon verrijken. Cleopatra’s ligt in een drukke winkelstraat en gaat vooral over de gemeenschap. Zij probeert kunstenaars uit de buurt met kunstenaars uit de rest van Amerika en de wereld aan elkaar te koppelen en richt zich daarbij op jonge kunstenaars. Cleopatra’s stelt vragen in plaats van een lineaire missie uit te dragen. Zo laat zij de verschillende betekenissen en definities van gemeenschap en samenwerken binnen de kunsten zien.

Op zondag maak ik soms een fietstocht van Greenpoint door Williamsburg naar Bushwick en bezoek opeenvolgend Cleopatra’s, Real Fine Arts, Journal, Clearing, Luhring Augustine, Signal en Interstate Projects. Lange tijd leek er nauwelijks motivatie te zijn van het kunstminnende publiek om naar Brooklyn te gaan om kunst te zien. Maar eindelijk zijn de geografische kunstgrenzen doorbroken en zorgt de gentrificatie van Brooklyn ervoor dat kunst hier nu aandacht krijgt.

Interstate Projects werd in 2011 opgericht door Tom Weinrich. De naam komt van de wegaanduiding Interstate die je tegenkomt wanneer je met de auto door Amerika rijdt. Het bord betekent dat je op een weg rijdt die door meerdere staten voert en dat deze staten op die manier met elkaar zijn verbonden. Het mooie van non-profit kunstruimtes vind ik dat kunstenaars de grenzeloze mogelijkheid hebben om meer experimentele en grootschalige projecten te bewerkstelligen. Dat kan zeker bij Interstate Projects. De grote betonnen box met kelder ligt in het industriële Bushwick en zorgt voor een koude, maar ook coole hedendaagse kunstsfeer. Interstate Projects functioneert vooral als leverancier voor externe curatoren die groepstentoonstellingen realiseren, terwijl de uitgebreide solo-exposities vaak van nog niet eerder in New York getoonde Amerikaanse kunstenaars zijn. Ook de Nederlandse Rachel de Joode exposeerde er met haar solo The Hole and the Lump. Cleopatra’s is daarentegen veel kleiner en intiemer en staat door haar front-window direct met het levendige straatleven in contact, wat weer uitstekend past bij haar gedachtengoed over de gemeenschap.

In The Lower East Side (LES) heb ik mijn studio. Hier en in het aangrenzende Chinatown en SOHO heeft de afgelopen jaren een kunstexplosie plaatsgevonden. De ene nieuwe ruimte na de andere duikt op. Galeries in Chelsea sluiten de deuren en verhuizen en masse naar Chinatown. De non-profit Participant INC had al veel eerder in de glazen bol gekeken en is sinds 2002 actief in de wijk, dus nog voordat het Japanse architectenbureau SANAA in 2005 het New Museum tot leven bracht, waarop vervolgens in 2007 Isa Genzken haar Rose II plantte.

Cleopatra's
My Barbarians at participant inc

Ik sprak met oprichter en directeur Lia Gangitano, die zich al bijna dertig jaar in de alternatieve kunstruimte-bubbel bevindt. Het gedachtengoed van de alternatieve ruimtes zoals gedefinieerd in de jaren zeventig en tachtiger is hoe Gangitano is gevoed en nog altijd over alternatieve kunstruimtes denkt. Ook zij wil kunstwerkers mobiliseren, op verschillende manieren en vrijwel zonder beperkingen. Ik vind het mooi dat Gangitano zegt dat het programma zich organisch heeft ontwikkeld, vooral door te luisteren naar kunstenaars. Het curatorial aspect wordt meestal door kunstenaars gevormd en bij solo’s probeert ze kunstenaars altijd zoveel mogelijk van dienst te zijn.

Ze lacht. Gangitano: ‘Mijn grootste budgetzorg was eigenlijk vooral hoe ik van de hele tentoonstellingsinvulling af zou komen aan het einde van de show. De ervaring van het publiek in relatie tot de kunst, de ruimte en wat daarin gebeurt, staat voorop. Het zijn vrijwel nooit shows waar just stuff geïnstalleerd wordt en weer opgehaald na afloop. Toen (videokunstenaar) Charles Atlas, één van mijn helden, er in 2003 mee instemde om bij ons te exposeren, was ik zo blij, maar ik ging direct ervan uit dat hij alleen bestaande werken zou tonen, vanwege zijn drukke agenda natuurlijk. Tot mijn verrassing begon hij te werken aan een soort levende expositie, waar het publiek doorheen kon lopen en als voyeur het proces kon aanschouwen. Hij creëerde een situatie waar mensen na afspraak live in de ruimte zelf hun videoportret konden laten maken. Door de expositie INSTANT FAME! en zijn openheid heb ik veel andere kunstenaars leren kennen, waar later weer allerlei samenwerkingen uitgerold zijn.’
Samen met andere non-profits denkt Gangitano na over de waarde van klein zijn en klein blijven. De meer experimentele en performatieve praktijken die ze tonen zorgen voor een zekere intimiteit die ze van groot belang achten. ‘Wij hebben een klein publiek dat betrokken is, in plaats van een grote groep mensen die voorbijtrekt. Misschien is juist dat wel de meerwaarde van klein zijn. En daarbij is Participant INC een soort “thuis” voor veel kunstenaars.’

Anouk Kruithof is beeldend kunstenaar, ze woonde afgelopen jaren in New York, maar staat op het punt te vertrekken.

Meer info
Cleopatra’s: http://www.cleopatras.us/
Interstate Projects: http://www.interstateprojects.org/
PARTICIPANT INC.: http://participantinc.org/

Met dank aan Chantal Hattink-Maschke

DIT ARTIKEL IS GEPUBLICEERD IN METROPOLIS M Nr 3-2016 AFTER 80s. NU IN DE WINKEL. NEEM NU EEN ABONNEMENT DAN STUREN WE U DIT NUMMER GRATIS OP.

MAIL UW NAAM EN ADRES NAAR karolien@metropolism.com (ovv zomeractie - NB alleen adressen in Nederland)

Share this Article:
|Back to Top
Meest gelezen
Tijdschrift

Koop nu het
laatste nummer

Mail naar:
karolien [​at​] metropolism.com
(€9,95 incl verzending)

Neem nu een abonnement op Metropolis M en bespaar 40%!

Abonneer
Metropolis M Tijdschrift over hedendaagse kunst Nr 5 — 2017