Piratenstaat
Het verzet is pas begonnen

Issue no5
okt / nov 2017
REMIX


De afsluitende protestdemonstratie van de Mars der Beschaving op het Malieveld in Den Haag was er een van onverwachte hoop. Niet dat iemand gedacht heeft dat de politiek, onder de indruk van de manifestatie, een concessie zou doen. De hoop was er een van een groeiend besef van het verzet waar hier op 26 en 27 juni de kiem van is gelegd.

Nooit eerder was de solidariteit onder de kunsten zo groot, nooit eerder was het besef dat de weg van de markt die dit kabinet verkiest heilloos is zo breed gedragen. De kunstsector zag zich tijdens de afsluitende manifestatie in Den Haag (en gisteren in Rotterdam) verenigd in een missie, een die dit kabinet op termijn wel eens veel problemen zal kunnen gaan bezorgen. Het is niet voor het eerst dat een politieke omwenteling met acties in de kunst is begonnen.

De stemming in de kunstwereld is ernaar. Tijdens de protestmanifestatie in Den Haag tooide de kunst zich als een piratenstaat. Fier wapperde de zwarte vlag met wit kruis hoog uit boven de mensenmassa die zich verenigd had om politiek Den Haag nog eenmaal zijn ongenoegen te laten blijken. Het leger der witte kruizen, dat zich in zijn gemarkeerde niet-bestaan verenigd wist, toonde zich ondanks het tenue dat het tegendeel beweerde, zichtbaar en weerbaar.

Zij die dat willen, konden in Den Haag de geboorte van een nieuwe underground zien. Het was de coming out van een wereld die zich bevindt buiten de markt en de staat, ergens in het normaal gesproken onzichtbare domein, waar de kunst zich altijd zeer thuis gevoeld heeft. De underground laat zich niet laat reguleren door wat dan ook, maar gaat gewoon haar gang, tegen de klippen op, zelfs als ze niet gezien wordt.

Dat de kunst komende jaren minder zichtbaar zal zijn, is een feit. Maar als het kabinet denkt dat het de kunst door zijn eenzijdige keuze voor de markt op de knieën dwingt en omvormt tot gehoorzaam consumptiegoed voor een bereidwillig consumerend publiek, heeft het buiten de ware aard van kunst gerekend. De kunst zal zich blijven verzetten tegen dat soort conformisme, met veerkracht en volharding.

Gisteren in Rotterdam en vandaag Den Haag werd de strijd tegen de bezuiniging omarmd als een herwonnen ideaal. Eindelijk is er weer iets om voor te vechten. We mogen Rutte en consorten dankbaar zijn.

Het kabinet is gewaarschuwd. Waar het misschien dacht de Nederlandse cultuur te kunnen reduceren tot een Museumplein vol Rembrandts en Van Goghs, zal het getrakteerd worden op jaren van artistieke spot en verzet. De kunstwereld ten diepste getergd, zal niet rusten voordat dit armzalige fantasieloze bewind vertrokken is.

Domeniek Ruyters
is hoofdredacteur van Metropolis M

Comments
Posts 1 — 10 / 11
1 2 >
27 juni 2011
veronique Hoedemakers

Beste Domeniek, Jolien en andere medewerkers van Metropolism,

Dat zijn pas bemoedigende woorden! Heel veel dank voor de vele, prachtige en bemoedigende stukken de afgelopen dagen. Ik heb jullie site op de voet gevolgd, en de vele auteurs hebben in vaak mooie bewoordingen ook mijn gedachten vertolkt. Dank dus nogmaals voor jullie berichtgeving en deze strijdbare woorden.

groet,
Véronique Hoedemakers

27 juni 2011
Hanneke van Dongen

Grappig, de plots wat gematigder toon van Zijlstra. Toch een beetje geschrokken? Excuses voor de toon waarop dit kabinet de publieke opinie mee gekregen hebben voor de bezuiniging, zou meer op z'n plaats zijn. Maar inderdaad: eindelijk is er weer iets om voor te vechten. Dank voor dit mooie artikel.

28 juni 2011
Raimon

Mooi artikel!

28 juni 2011
Josephine Bosma

Ook ik ben heel blij met hoe Metropolis M en andere kunstblogs de afgelopen tijd met enorme energie stukken en collumns hebben gepubliceerd. Bij dit stuk wil ik echter wel even een kanttekening plaatsen. Het woord 'underground' wordt me hier iets te positief gebruikt. Hoewel de altijd in elke maatschappij aanwezige 'underground' doorgaans een levendige broedplaats is voor nieuw talent en discussie, is wat nu gebeurd van een heel andere orde. We worden en masse ondergronds geduwd, en dat creëert een heel andere sfeer en politieke situatie. Dit is een ondergrondse zoals die noodgedwongen in oostbloklanden heeft bestaan, zoals Florian Cramer op de nettime mailinglist opmerkte. Het is repressie en niet een natuurlijke behoefte aan verandering en groei die deze ondergrondse maakt tot wat ze is. Dit vraagt om een heel sterk antwoord, en een duidelijke politieke boodschap. Ik hoop daarom dat de strijdlustige woorden en beloftes over verdere actie van gisteren ook gaan leiden tot sterkere samenwerking binnen de kunsten, goed overleg met elkaar en daadkracht richting de politiek.

28 juni 2011
vittorio roerade

Beste Domeniek,

Dank voor je mooie betrokken stuk.
Herken er veel in. Het deed me simpelweg ook goed om met zovelen te zijn, en te ervaren dat je er niet alleen voorstaat.
Werd me ook bewuster van mijn woede als krachtbron voor verzet, ipv moedeloos te worden van al die leugens van dit kabinet en haar 'gedoogpartner'. Waar ze maar eindeloos mee weg lijken te komen. Mark van Warmerdam beschreef mooi hoe Rutte lacht als hij liegt, deed me denken aan 'before you learn how to kill with a smile' van John Lennon in "working class hero'.
Hoop inderdaad, ontroering ook, en eindelijk werd er waarheid gesproken.
Feest der herkenning. En daarmee bemoedigend.
Het publiek wilde gister met zijn allen naar het Binnenhof, maar de organisatie durfde het niet aan om op te roepen... Wordt het ook niet tijd dat de braafheid verdwijnt?

Vittorio Roerade

28 juni 2011
hanne hagenaars

Zo helemaal mee eens, in de hitte van 27 juni is een nieuwe elan begonnen, dat nog krachtiger van zich zal laten horen, mooie tekst.

29 juni 2011
Gaston ten Horn

Dominiek, goede bijdrage, inderdaad de braafheid moet eruit, Het moet breder en internationaal. . De kunstensector kan daarin een heel belangrijke factor gaan worden. Ik denk dat alle sectoren zich moeten verenigen: zorg, onderwijs, cultuur, ouderen etc. Dit land is volledig de weg kwijt, Het gaat kantelen na de zomer.

29 juni 2011
Witte van Hulzen

When a nation celebrates its true writers, it celebrates itselve. When a nation does not celebrate its writers it does not have much to celebrate. It does not have much to trumpet about itself to the world. It has no feats of the mind and spirit that it wishes to hold up to itself and to the world. It has no feats of the mind and spirit that it wishes to hold up to itself and to the world as visible signs of its shining accomplishments. Such a nation declares itself barren, dull, and spiritually bankrupt. It declares that it has lost the capacity to achieve things that rouse the sleeping powers of its citizens and capture the wandering imagination of the world. A nation that does not honour its truest, bravest, most creative, most enduring writers is a nation that has fallen out of love with itself.

  • Ben Okri -
29 juni 2011
Bente

Fijn stuk!

30 juni 2011
Bertje van Delden

mooi stuk... de ware aard van de kunst zal zich nu inderdaad (moeten) tonen....

Share this Article:
|Back to Top
Gerelateerd | Meest gelezen
Tijdschrift

Koop nu het
laatste nummer

Mail naar:
karolien [​at​] metropolism.com
(€9,95 incl verzending)

Neem nu een abonnement op Metropolis M en bespaar 40%!

Abonneer
Metropolis M Tijdschrift over hedendaagse kunst Nr 5 — 2017